![مجاهدین و ادبیات فرقه ایی](http://st.nejatngo.org/Image/blank.png)
بعد از سقوط صدام حسین و خلع سلاح شدن فرقه مجاهدین و پایان دوران خوش آنان، ابتدا مسعود رجوی مخفی گشت و بعد از آن همسرش پنهانی به اروپا گریخت ودر 17ژوئن 2003 دستگیر شد وسپس کلیه سرمداران این فرقه بطور نامحسوس خود را از نظر دور نگه داشتند و اکنون مدتها است که نوشتجات فرقه ای به نام افراد گمنام منتشر میگردد.
جاسوسی و تملق سیاسی برای جناحهای جنگ طلب امریکایی به کسانی همچون حسن دایی السلام و عیلرضا جعفر زاده و چند مهره دیگر سپرده شده است و در اروپا مهره های اصلی این فرقه خود را تحت الشعاع مریم عضدانلو قرار داده اند و مقالات و حملات فلانژی نسبت به منتقدین خود را از زبان کسانی بیان می کنند که فاقد هر گونه سواد و بینش سیاسی می باشند.
در کنار همه این مسایل به تازگی شاهد افزایش شعر و شاعری و حجم تولیدات اینگونه مداحان می باشیم که هر چند این دست نوشته ها هیچگونه ربطی به صنعت شعر و ادبیات ندارد و لیکن سایت های وابسته به فرقه مجاهدین در انتشار آنان اصرار دارند.
شاعران در جوامع بسته ودیکتاتوری با سرودن اشعاری خاص و استفاده از استعاره های گزنده پیام خود را به مردم منتقل می نمایند ولی شاعران دربار رجوی در دنیای آزاد و درخارج از کشور بدون ترس و وجود سانسور کلماتی درهم و بی معنی را سر هم می نمایند و به عنوان شعر به این وآن تقدیم می نمایند.
از آنجایی که در فرقه مجاهدین همه چیز فرمالیستی و انتصابی است وهرکسی برای خود کارشناس و محقق و تاریخ شناس و هنرمند و رئیس جمهمور می شود و حرفه شاعری نیز از این امر بی بهره نیست و هر کسی چه ساواکی و چه توده ای و چه از سینه چاکان بختیار می تواند بسرعت شاعر و نویسنده بشود.
برای نمونه می توان به سایت آفتابکاران اشاره کرد که از مجموع 22 مطلب آن که شامل کاریکاتور، طنز و نوشتجات شعارگونه می باشد،8 شاعر! اشعار خود را منتشر کرده اند که بد نیست برای پی بردن به عمق بی سوادی سرایندگان آن مورد بررسی قرار گیرد.
دور بودن از جامعه و مردم ایران و پناه بردن به زیر عبای بیگانگان از قبیل حزب بعث عراق و اسرائیل و آمریکا و حتی اردن! سرنوشت امروز مجاهدین را اینگونه رقم زده است که هیچگونه نقشی در مناسبات سیاسی – اجتماعی ایران ندارند.
مدح و ثنا در اشعار مجاهدین حاصل تشکیلات کاملا بسته این فرقه می باشد که افراد آن سالها جزء آموزشهای سازمانی هیچگونه ارتباطی با جامعه و مردم خود نداشته اند. و امروز جز همین شعر وشعارهای بی معنی حرفی با مردم خود ندارند.