فرزندم مصطفی سلام! ![]()
امید وارم که حالت خوب باشد سالهاست خبری از تو ندارم این رسم روزگار است که حق مادری بایستی اینگونه جواب داده شود من همیشه به فکر تو هستم و همیشه تو را یاد می کنم. طی این سالها یک نامه از تو نداشتم که لااقل از احوال شما جویا شوم برادرت محمد رضا پیش من زندگی می کند آنهم نگران شماست در خانه ما جای شما خالی است بعضی وقتها با برادرت از خاطرات قدیم با یکدیگر صحبت می کنیم و تو را یاد می کنیم به چه دلیل تا به حال تماسی با من نداشتی و نامه ای برای من ارسال نکردی در کجای این دنیا قرار گرفته ای که یک ذره عاطفه در درون تو باقی نمانده و همه را از جمله مادرت را فراموش کرده ای. ولی من تو را فراموش نکردم و همیشه تو را دعا می کنم به نزد من برگردی و تا در زمانی که در قید حیات هستم در کنارم زندگی کنی. به امید آن روز. دوست دار شما مادرت