![منیره شهریاری ندا](../wp-content/uploads/Shahriari_Neda.jpg)
بابا آب داد. بابا نان داد.
غمم آب و نان نبود.
گذشت روزهای کودکی و جوانیم، غمم فقط ندیدن بابا بود.
گاهی سکوت علامت رضایت نیست، شاید کسی دارد خفه میشود پشت سنگینی یک بغض…
![منیره شهریاری ندا](../wp-content/uploads/Shahriari_Neda.jpg)
با عرض سلام
من منیره شهریاری ندا، دختر جعفر شهریاری ندا هستم. پدرم بعنوان سرباز به جنگ تحمیلی اعزام شد ومتاسفانه در تاریخ 8/7/66 به اسارت بعثی های عراقی گرفتار شد. بنا به گفته هم رزمانش مدتی بعد در اسارتگاه مجاهدین دیده شده و از آن تاریخ به بعد دیگر هیچ خبر و نشانی از پدرم ندارم.
![جعفر شهریاری](../wp-content/uploads/Shahriari_Jafar.jpg)
مادرم پس از مدت تحمل بیماری درگذشت ولی باز هم از پدرم خبری نشد و من در تمام سالهای عمرم از داشتن پدر محروم بودم .
اینجانب از همه برادران و خواهرانی که شجاعانه زنجیرها و حصارهای زندان فکری و جسمی این تشکیلات را پاره کردند و خود را نجات داده اند، عاجزانه تقاضا می کنم که اگر در دوران اسارتتان در زندان رجوی پدرم را دیده اید و یا می شناسید و یا ردی از او دارید با انجمن نجات استان قزوین تماس بگیرید و خانواده ای را از چشم انتظاری نجات دهید.
منیره شهریاری ندا فرزند جعفر شهریاری ندا